İnsan yalnızca sevilmeye değil, görülmeye de ihtiyaç duyar.
Psikolojide buna aynalanma ihtiyacı (mirroring) denir.
Aynalanma; bir başkasının bizim duygularımızı, ihtiyaçlarımızı ve deneyimimizi fark edip bize
geri yansıtmasıdır.
Bir bebeğin gözlerinin içine bakılıp,
“Acıktın galiba…”
“Üzüldün…”
“Heyecanlandın!”
denmesi yalnızca bakım değildir. Aynı zamanda bebeğin kendi iç dünyasını tanımaya
başlamasıdır.
Bu ihtiyaç yaşamın çok erken dönemlerinde, doğumdan itibaren başlar. Çünkü bebek ilk
başta kendini tek başına tanıyamaz; kim olduğunu ve ne hissettiğini ilişkiler aracılığıyla
öğrenir. Bakım verenin yüzü, sesi ve tepkileri adeta bir ayna işlevi görür.
Peki bu ihtiyaç büyüyünce biter mi?
Kısa cevap: Hayır. Ama şekil değiştirir.
Çocukken hayatta kalmak için ihtiyaç duyduğumuz aynalanma, yetişkinlikte ruhsal temas ve
kendilik duygusu için önem taşır. Hepimiz zaman zaman anlaşılmak, görülmek ve
deneyimimizin karşı tarafta yankı bulmasını isteriz.
Fakat burada önemli bir ayrım var:
Aynalanma ihtiyacı ile sürekli onay arayışı aynı şey değildir.
Sağlıklı aynalanma; kişinin görülmeye açık olması ama kendi değer duygusunu tamamen
başkalarının tepkisine teslim etmemesidir.
Yetersiz aynalanma yaşamış kişiler ise bazen iki uç arasında gidip gelebilir:
Ya “Kimseye ihtiyacım yok” diyerek duygusal kopukluk yaşarlar,
ya da sürekli dışarıdan doğrulanma arayabilirler.
Terapi çoğu zaman bu yüzden dönüştürücü olabilir. Çünkü kişi güvenli bir ilişkide ilk kez
gerçekten görülmeyi, duygularını tanımayı ve zamanla kendi iç aynasını geliştirmeyi
deneyimler.
Belki de iyileşmenin bir kısmı, başkalarının aynasında kaybolmadan, kendi iç sesimizi de
duyabilmeye başlamaktır.
