Ertelemek bazen yalnızca bir işi geciktirmek değildir.
Bazen gelecekteki kendimizden ödünç almaktır.
Bugün atılmayan adım, yarına bırakılan karar, ertelenen yüzleşme…
Hepsi sessizce birikir.
Ve bazen fark etmeden bedel öderiz:
- İşler büyür
- Kaygı artar
- Özgüven azalır
- Fırsatlar kaçar
- Gelecekteki biz, bugünkü yükü taşımak zorunda kalır
Hayatın ilginç bir tarafı var:
Bugünün ekmeği bazen yarın yenir.
Ama o ekmeğin mayası bugün tutulur.
İnsan yalnızca yapmakta değil, olmakta da erteleyebilir.
Sevmeyi.
Sınır koymayı.
Dinlenmeyi.
Üretmeyi.
Karar vermeyi.
Kendisi olmayı.
Çünkü bazen kaçtığımız iş değil, yüzleşmedir.
Peki şimdi yapmayı, kalmayı, olmayı nasıl geliştiririz?
1. Gelecekteki Kendinle Bağ Kurmak
Erteleme çoğu zaman gelecekteki benliği soyut görmekle ilgilidir.
Sanki yarının yükünü başka biri taşıyacakmış gibi.
Ama o kişi yabancı değil.
O sensin.
Bir karar vermeden önce bazen şu soru yardımcı olur:
“Yarınki ben bugün bana teşekkür eder mi?”
Bu soru suçluluk değil; sorumluluk geliştirir.
2. Rahatsızlık Kasını Geliştirmek
Gelişim çoğu zaman konfor alanında değil, tolere edilen rahatsızlıkta olur.
İnsan zor duygularla kalmayı öğrenebilir.
Sıkılmak.
Kararsızlık.
Başlangıç gerginliği.
Belirsizlik.
Bunlar tehlike değil, çoğu zaman büyümenin doğal eşlikçileridir.
Tıpkı kas gibi:
Rahatsızlık toleransı da çalıştıkça gelişir.
Küçük dozlarla.
- 5 dakika odaklanmak
- Kaçmak yerine konuşmak
- Zor gelen işi başlatmak
- Duyguyu hemen bastırmadan yanında durmak
3. Yüzleşmeyi Dramatize Etmemek
Zihin bazen yapılacak şeyi olduğundan daha büyük gösterir.
Bir mail, bir karar, bir konuşma…
Sanki dağa tırmanmak gibidir.
Ama çoğu yüzleşme, düşündüğümüz kadar korkunç değildir.
Korku çoğu zaman eylemden önce daha büyüktür.
Sonrasında ise şöyle deriz:
“Bunu neden bu kadar büyütmüşüm?”
4. “İçimden Gelmiyor”u Tek Otorite Yapmamak
Modern dünyada bazen şöyle bir inanç gelişiyor:
“İçimden gelmiyorsa yapmamalıyım.”
Oysa iç dünya değerlidir ama tek rehber değildir.
Bazen içimiz istemez çünkü korkar.
Bazen istemez çünkü alışmıştır kaçmaya.
Bazen istemez çünkü değişim enerji ister.
Olgunluk, duyguları inkâr etmek değil; onları duyup yine de değerlerine göre hareket
edebilmektir.
5. Kendinle Kalabilmeyi Öğrenmek
Ertelemenin altında bazen yalnızca iş değil, kendinden kaçış vardır.
Telefonu açmak.
Sürekli oyalanmak.
Başka şeylerle dolmak.
Çünkü sessizlikte bazı sorular gelir:
“Ben ne istiyorum?”
“Neden korkuyorum?”
“Hayatım gerçekten bana mı ait?”
Kendinle kalmak öğrenilebilir.
- Gün içinde kısa sessizlikler
- Yazmak
- Bedeni hissetmek
- Duyguyu hemen çözmeye çalışmadan fark etmek
Bazen en büyük hareket, kaçmadan kalabilmektir.
Ve belki mesele yalnızca üretkenlik değildir.
Mesele şudur:
Gelecekteki kendimizin yükünü azaltan, yaşamını büyüten seçimleri bugün yapabilmek.
Çünkü hayat bazen yarının ekmeğini bugünden yoğurmayı ister.
Ve insan, küçük ama dürüst adımlarla
“yarın yaparım” diyen yerden
“şimdi başlıyorum” diyen yere yürüyebilir.
