İçgüdü, en basit ve genel tanımıyla, canlıların doğuştan getirdiği, öğrenilmeden ortaya çıkan otomatik
davranış eğilimleridir. Bu eğilimler özellikle hayatta kalma, güvenlik, korunma ve üreme gibi temel
ihtiyaçlara yöneliktir.
Psikoloji ve beden-zihin çalışmalarında içgüdüler genellikle:
--- Beynin en eski bölümlerine (özellikle beyin sapı ve limbik sistem) dayanan,
--- Tehlike ve tehdit durumunda hızla devreye giren,
--- Düşünceden önce çalışan otomatik biyolojik tepkiler olarak görülür.
Bu bağlamda beden psikoterapilerinde özellikle travma ve şok reaksiyonlarında içgüdüsel süreçler
sıkça karşımıza çıkar. Örneğin, fight–flight–freeze (savaş–kaç–don) tepkileri doğrudan içgüdüsel
hayatta kalma mekanizmalarıdır ve kişinin bilinçli seçimi olmadan tetiklenir. Travma çalışmalarında
bu içgüdüsel tepkileri, duygularla karıştırmadan ayırt etmek önemlidir, çünkü içgüdü biyolojik,
duygu ise işlenebilir ve isimlendirilebilir bir deneyimdir.
Önemli: İçgüdü duygu değildir.
İçgüdü biyolojiktir; duygu ise psikolojik olarak tanımlanabilir bir deneyimdir.
