İhtiyaçlarımızı Nasıl Unuturuz?
Bazen ne hissettiğimizi biliriz ama neye ihtiyaç duyduğumuzu bilemeyiz.
Dinamik psikoterapi açısından ihtiyaç duygusu yalnızca içimizde doğan biyolojik ya da
psikolojik bir dürtü değildir; aynı zamanda ilişkiler içinde şekillenen bir deneyimdir.
Bir çocuk korktuğunda ve bakım veren “Korktun, yanındayım” dediğinde, yalnızca
sakinleşmez. Aynı zamanda korkusunu ve güven ihtiyacını tanımayı öğrenir. Üzüldüğünde
görülürse, teselli ihtiyacını; sevindiğinde paylaşılırsa, yakınlık ihtiyacını hisseder.
İşte buna aynalanma (mirroring) denir.
Ancak ihtiyaçlarımız sürekli görmezden gelinmiş, küçümsenmiş ya da yanlış okunmuşsa;
zamanla onlarla temasımız zayıflayabilir. O zaman yetişkinlikte şu sorular ortaya çıkabilir:
“Ne istiyorum bilmiyorum.”
“Neden hep kendimi ihmal ediyorum?”
“İnsanlara çok veriyorum ama ben neye ihtiyaç duyuyorum?”
Çünkü bazen sorun ihtiyaçlarımızın olmaması değildir.
Sorun, onları tanımayı tek başımıza öğrenmek zorunda kalmış olmamızdır.
Terapi çoğu zaman yalnızca sorun çözmek değil; kişinin kendi iç dünyasıyla yeniden temas
kurduğu, ihtiyaçlarını duymayı ve onlara sahip çıkmayı öğrendiği bir ilişki alanı olur.
İhtiyaç duymak zayıflık değildir.
Onları fark etmek, insan olmanın ve kendine sahip çıkmanın bir parçasıdır.
