Bazı insanlar çok yeteneklidir.
Bilgilidir.
Üretkendir.
Ama yine de işlerini büyütmekte, düzen kurmakta, kendi emeğine sahip çıkmakta zorlanırlar.
Özellikle kendi işinin patronuysan…
Kimse seni sabah kaldırmaz.
Kimse hesap sormaz.
Kimse “şunu bitir” demez.
Ve bazen asıl zorluk tam burada başlar.
Çünkü kendi işinin patronu olmak yalnızca özgürlük değildir.
Kendini yönetebilme sorumluluğudur.
İşine sahip çıkan biri nasıl olur?
Çoğu kişinin düşündüğü gibi sürekli çalışan, mükemmel ya da hiç yorulmayan biri değildir.
İşine sahip çıkan kişi:
- İşini görünür kılar
- Karar alır
- Ertelemeyi fark eder
- Düzen kurar
- Emeğini küçültmez
- Kendine verdiği sözü ciddiye alır
- Zorlandığında kaçmak yerine yeniden organize olur
Çünkü işine sahip çıkmak, sadece işle ilgili değildir.
Çoğu zaman kendinle kurduğun ilişkiyle ilgilidir.
Ve bazen bu ilişki çocuklukta başlar.
Eğer insan çocuklukta sahip çıkılmanın ne demek olduğunu yeterince deneyimlemediyse…
- Duyguları görülmediyse
- İhtiyaçları önemsenmediyse
- Güvenli yönlendirme almadıysa
- Destek ile kontrol arasındaki farkı göremediyse
“sahip çıkmak” kavramı iç dünyada eksik kalabilir.
Çünkü çocuk sahip çıkılmayı öğrenerek büyür.
Sahip çıkılmak ne demektir?
“Sen önemlisin.”
“İhtiyacın önemli.”
“Zorlandığında yalnız değilsin.”
“Dağılınca yeniden toparlanabiliriz.”
“Hayatınla ilgilenmeye değersin.”
Bunu hiç görmeyen biri bazen yetişkinlikte iki uca savrulabilir:
Ya kendini tamamen zorlar, tükenir.
Ya da kendini bırakır, dağılır.
Çünkü içerde düzenleyen, destekleyen bir ses yeterince gelişmemiş olabilir.
Ve burada önemli bir fark vardır:
Kendini zorlamak ile kendine sahip çıkmak aynı şey değildir.
Kendini zorlayan iç ses şöyle der:
“Yetersizsin.”
“Daha fazla yap.”
“Durursan değersiz olursun.”
Kendine sahip çıkan iç ses ise farklıdır:
“Bunu ertelediğini görüyorum.”
“Zorlanıyorsun.”
“Ama bu senin hayatın ve emeğin.”
“İlgilenelim, yanındayım”
İşine sahip çıkan kişi çoğu zaman kusursuz biri değildir.
Ama ilişkiyi koparmayan biridir.
Kendi işi olan kişiler için bu daha da görünür olur.
Çünkü iş çoğu zaman yalnızca gelir değildir.
Kimliktir.
Üretimdir.
İfade biçimidir.
Ve bazen işte yaşanan dağınıklık, yalnızca zaman yönetimi problemi değildir.
İçerde sahipsiz kalmış tarafların da sesi olabilir.
Peki buna nasıl dönüşülür?
1. Kendine Patron Değil, Lider Ol
İçerde sert bir patron varsa sistem yorulur.
Ama liderlik başka bir şeydir.
Lider:
- yön verir
- düzen kurar
- takip eder
- ama cezalandırmaz
Kendi işinin patronuysan önce iç liderini kurman gerekir.
2. İşini “Canım İsterse” Alanından Çıkar
Profesyonellik ruh haline bırakılamaz.
İlham güzeldir.
Ama sistem koruyucudur.
Takvim.
Saat.
Ritüel.
Bunlar özgürlüğü azaltmaz.
Dağılmayı azaltır.
3. Emeğini Küçümsemeyi Bırak
Bazı insanlar kendi emeğini görünmezleştirir.
“Sonra yaparım.”
“Çok da önemli değil.”
Ama başkasının işi olunca daha özenlidir.
Burada bazen şu soru iyi gelir:
Ben kendi emeğime başkalarının emeği kadar saygı gösteriyor muyum?
4. Kendine Sahip Çıkmayı Günlük Davranışa Çevir
Kendine sahip çıkmak büyük sözler değildir.
Bazen:
- maili cevaplamak
- hesabını takip etmek
- işini paylaşmak
- dinlenmek
- sınır koymak
- ertelediğin şeyi ele almak
demektir.
Sahip çıkmak sevgidir ama aynı zamanda sorumluluktur.
Ve belki en önemli gerçek şu:
İnsan çocuklukta bunu görmemiş olabilir.
Ama yetişkinlikte öğrenebilir.
Çünkü sahip çıkılmayı hiç tanımamış olmak,
kendine sahip çıkmayı asla öğrenemeyeceğin anlamına gelmez.
Belki bugün başlayabilecek yeni alışkanlık şudur:
Kendi hayatına, emeğine ve geleceğine yabancı kalmamak.
Çünkü bazen işine sahip çıkmak…
en derinde, kendine “ben senin yanındayım” diyebilmektir.
